|
czubatka dworska (dworska)
- wzorzec rasowy | | |
|  |
| |
|
Pochodzenie: Polska.
Celem pracy hodowlanej w przypadku tej rasy jest stworzenie kury ogólnoużytkowej, w barwie bursztynowej – autoseksingowej, o spokojnym charakterze. Z uwagi na duże walory praktyczne, przeznaczonej dla szerokiego grona użytkowników, a więc zarówno gospodarstw agroturystycznych, farmerskich, jak i niewielkich zagród przydomowych, dostarczającej ekologicznych jaj oraz smacznego białka zwierzęcego. Znakomicie przystosowanej do środkowoeuropejskich surowych warunków klimatycznych, stąd preferowany jest charakterystyczny grzebień, jedyny w swoim rodzaju, w typie różyczkowym oraz niewielkie dzwonki; odpornej na choroby.
Jednocześnie selekcja powinna iść w kierunku kury ozdobnej, o dumnej „arystokratycznej postawie”. Przy hodowli i ocenie należy zwrócić uwagę, poza typem, postawą i sylwetką, przede wszystkim na dwa zasadnicze elementy, które dobrze, aby stanowiły wyróżnik tej rasy.
1. Czubek powinien być fantazyjny, niewielki, taki, jakim charakteryzowały się prawdopodobnie średniowieczne polskie kury czubate spotykane na polskich dworach – stąd nazwa czubatka dworska. Ten niewielki czubek powinien symbolicznie nawiązywać do nakrycia głowy bardzo popularnego w XIV-XVII wieku w Europie Wschodniej, czyli tzw. kołpaka.
2. Ogon powinien być możliwie bujny, gęsty, noszony prawie pionowo.
Ubarwienie jest sprawą drugorzędną i może decydować jedynie w 40% o wartości hodowlanej. Kura znosi 140-160 jaj rocznie w kremowej lub jasnobrązowej skorupce. Do dalszego wylęgu należy wybierać jaja najjaśniejsze, eliminować brązowe. Masa ciała koguta: 2,5–3,0 kg. Masa ciała kury: 1,8–2,2 kg. Obrączki: kogut – 18; kura – 16.
|
| |
| Cechy rasowości koguta
Wrażenie ogólne: sylwetka w typie średniociężkim, masywna, krępa; postawa dumna, wyprostowana. Selekcję należy prowadzić pod kątem zwiększania masy ciała. | |
|
| | Głowa: średniej wielkości, sprawiająca wrażenie, w porównaniu z całą sylwetką, zwartej i mocnej, płynnie przechodząca w szyję, bez wyraźnego odcięcia. Oczy: duże, pomarańczowoczerwone do pomarańczowych. | |
| | | Dziób: krótki, mocny, o barwie zależnej od koloru upierzenia. | |
| | | | Grzebień: 1. różyczkowy, w postaci charakterystycznego grubego fałdu (preferowany), z wyraźnymi nieregularnymi wyżłobieniami, ściągnięty do przodu, z jak najmniejszym trzpieniem; 2. pojedynczy, niezbyt duży, stojący. | |
| | | | | | Podbródek: opierzony, gęsty. | |
| | | Zausznice: czerwone, niewielkie, zakryte przez pióra brody. | |
| | | Dzwonki: 1. w wersji brodatej małe, zaokrąglone, intensywnie czerwone, harmonizujące swoją wielkością z piórami brody; 2. w wersji bez brody małe, okrągłe. | |
| | | | | Szyja: krępa, pełna, krótka, proporcjonalna, harmonizująca z tułowiem i głową. | |
| | | | Czub: niewielki, skierowany ku tyłowi, w postaci grzywki, nie zakrywający oczu. | |
| | | Plecy: jak najszersze, masywne, wpisujące się w kwadrat. Pióra siodła i grzywy w tym samym kolorze, szerokie, dobrze przylegające, bez wyraźnego odcięcia. | |
| | | Pierś: szeroka, pełna, dobrze zaznaczona. Brzuch: dosyć wyraźnie zaznaczony. | |
| | | Skrzydła: średniej wielkości, mocno przylegające, położone lekko skośnie, nie wystające poniżej brzucha. | |
| | | Ogon: obfity, z maksymalnie dużą liczbą sterówek i sierpówek, pełny, szeroki, noszony prawie pionowo pod kątem 75–80°. Sierpówki wygięte, długie, zakrywające sterówki. | |
| |
| |
| | Uda: silne, dobrze upierzone, krótkie. | |
| | | | Nogi: krótkie, mocne, w kolorze zależnym od barwy upierzenia; z ostrogami, czteropalczaste, palce szeroko rozstawione. | |
| | |
| |
| Duże błędy:
Zbyt duży, zakrywający oczy czub; sylwetka lekka, smukła, nogi długie, nieproporcjonalne do sylwetki; nogawice na udach, opierzone skoki, piąty palec; ogon noszony poziomo, długi, opuszczony. W wariancie z pojedynczym grzebieniem jego fałd przekrzywiony na bok, zbyt mięsisty, duży. Długie dzwonki.
Cechy rasowości kury
Wrażenie ogólne: sylwetka krępa, zwarta, szyja i nogi krótkie.
Grzebień: 1. różyczkowy, niewielki, w postaci zwartego, w kształcie podłużnej fasoli fałdu, prawie niewidoczny, zakryty przez pióra czuba;
2. pojedynczy, niewielki.
| |
|
| | Czub: proporcjonalnie zaokrąglony, wysklepiony do góry, nie zakrywający oczu, nie utrudniający widoczności zarówno do przodu, jak i na boki. | |
| | | | | Ogon: zwarty, pełny, prawie pionowy, z obfitymi sterówkami. | |
|
| |
| Duże błędy:
Czub w postaci wiechy, zakrywający oczy. Grzebień nadmiernie wystający z czuba. Piąty palec. Barwa nóg inna niż opisana przy poszczególnych odmianach barwnych.
| |
|
|
